25 Augustus 2009 Gezellige nasleep dienstenveiling

Begin juni hebben we in de kerk een dienstenveiling gehouden voor Sonrise, onze sport-evangelisatieactie. Gemeenteleden konden bieden op aangeboden diensten van andere gemeenteleden. Van cake bakken tot taxiritjes, van gras maaien tot etentjes, van boottochtjes tot ontbijt op bed, je kunt het zo gek niet bedenken. Nu, half augustus, wordt er nog steeds over de dienstenveiling gesproken. Niet meer over de veiling zelf, maar bijna elke week wordt er wel een dienst ingelost en dat blijkt vaak nog leuker dan men van te voren had bedacht. Je leert elkaar op een heel andere manier kennen dan zittend in de kerkbanken en je spreekt mensen die je misschien anders niet zou spreken.

Zelf heb ik natuurlijk ook wat leuke diensten gekocht. Afgelopen zondag werd ik om 15.00 uur in het haventje van Heemstede verwacht voor een boottochtje door de grachten van Haarlem en Heemstede. Samen met een gezin met 2 jongetjes, een echtpaar en een wat oudere meneer namen wij plaats in een mooi sloepje. De aanbieders waren vader en dochter, een gezellige tiener uit mijn groep. Dit boottochtje had zoveel aftrek op de dienstenveiling dat, na telefonisch overleg, de dienst twee maal verkocht mocht worden. Vader en dochter hadden het slim aangepakt, de eerste groep vaarde van 13.00 - 15.00 uur en ons groepje van 15.00 - 17.00 uur. We werden flink in de watten gelegd met lekkere hapjes en drankjes en de jongens mochten om de beurt plaats nemen achter het roer. Dat leverde leuke slingers in het water op.    Het was echt een geslaagde middag, het zonnetje scheen en we hebben flink wat afgelachen. Zo moesten we om onder 3 bruggen door te komen allemaal zo laag mogelijk blijven. We lagen over elkaar heen, of zaten heup aan heup in het middenstuk van de boot. Hilarisch. Zo leer je elkaar pas echt goed kennen!

Natuurlijk heb ik ook wat diensten aangeboden. Zo komen er aanstaande zaterdag 16 meiden/vrouwen voor een meidenfilm-avond bij mij thuis. Niet dat ik nou zo'n groot huis heb, in tegendeel, maar er was zoveel animo voor dat we het gewoon doen. Het wordt flink proppen en op de grond zitten, maar dat hoort nou eenmaal bij een meidenfilm-avond. Ik mag de beamer van de kerk lenen zodat ik de film op de muur kan projecteren en iedereen goed zicht heeft. Na enig zoeken heb ik de film The Princess Diaries uitgekozen, dat is echt een film voor alle leeftijden. Want de leeftijd van mijn gasten loopt uiteen van 12 jaar tot ergens achter in de 50! Het belooft een gezellige avond te worden, ik verheug me er nu al op. 

21 Augustus 2009 Het Xnoizz Flevo festival

Onder begeleiding van Aad en Evelyn zit er een heel stel meiden van de Pelgrimkerk op het Xnoizz Flevo-festival in Bussloo. Het Xnoizz Flevo Festival, beter bekend als Flevo, is een meerdaags christelijk openluchtfestival dat sinds 1978 jaarlijks in augustus wordt georganiseerd. Het festival biedt de bezoekers een programma van livemuziek, sprekers, theater en cabaret. Het festival trekt elk jaar ongeveer tienduizend bezoekers, waarvan de meesten in de leeftijdscategorie 16-30 jaar. Veel bezoekers blijven kamperen op het gelegenheids kampeerterrein.
Ondanks dat ik al jaren tot de leeftijdscategorie behoor, ben ik nog nooit naar Flevo geweest. Voor de zomer was er nog enig sprake van dat Nanda en ik dit jaar eveneens het hele weekend mee zouden gaan. De groepsgrootte bleef hetzelfde als vorig jaar, dus als begeleiding bleek het niet noodzakelijk. Dat maakte dat wij ervoor kozen eerst eens een dagje sfeer te gaan proeven. Gisteren stapten Nanda en ik in de auto op weg naar Bussloo. We waren expres op tijd vertrokken, zodat we van te voren nog een klein werkoverleg tijdens een picknick konden hebben.

In de buurt van Voorst springen de knalgele Flevo-borden je al tegemoet en het is dan ook niet moeilijk het terrein te vinden. Via een zeer hobbelig weiland worden we naar een parkeerveld met rijen auto’s geleid. Ineens zie ik een bekend meisje verderop tussen de rij auto’s naast ons: Marit, ze probeert zo goed als het kan diverse slaapzakken aan het stuur van haar fiets te hangen, terwijl er op de bagagedrager een zware tas onder de snelbinders zit. Tegenover haar blijkt nog een gaatje vrij, dus we glippen uit de file. Ondertussen is ook Jantien op de fiets gearriveerd om meer bagage op te halen. Nanda en ik hebben de Pelgrimkerk-tent meegenomen voor Thomas en Marthe, die pas aan het einde van de middag zullen arriveren. Maar als je de tent niet op tijd hebt staan, is je plekje weg. Bovenop de tent nemen we nog een slaapzak en andere attributen van de meiden mee. We hadden geen idee dat we een flink eind moesten lopen.
Eenmaal op weg raken we Jantien en Marit kwijt, ik twijfelde namelijk of het autolampje wel uit was en met enig angst voor een lege accu of een malend hoofd de rest van de dag moest ik terug naar de auto. Natuurlijk was het lampje uit, zul je altijd zien.

Weer op weg komen we Jorijn en Feline tegen, die de laatste spullen uit de auto komen halen. De meiden leggen ons in rap tempo, door elkaar heen pratend en met drukke gebaren uit waar we heen moeten om toegangskaartjes te kopen en hoe we daarna naar de camping moeten lopen. Beiden hopen we dat we in elk geval de helft hebben begrepen. De kaartverkoop is niet heel ver weg en makkelijk te vinden. Tegenover de kaartverkoop staat een bord die ons de weg wijst naar camping 1, 2 en 3. We hebben allebei iets van blauwe tonnen, caravans en een graspaadje opgevangen, dus dat zal wel goed komen. Onder het lopen en sjouwen vragen we ons hardop af waarom we precies de warmste dag van het jaar hebben uitgekozen om naar Flevo te gaan! Eenmaal bij de caravans aangekomen bellen we Jorijn. Het terrein is groot en op elk denkbare stukje gras staat wel een tentje gepropt. Al snel blijkt dat we verkeerd zitten, we hadden niet tegenover de kaartverkoop de camping op gemoeten, maar naast de kaartverkoop de weg moeten nemen naar camping 4 en 5!

Om de tien meter stoppen we om ons vochtgehalte aan te vullen met water, want het loopt in straaltjes naar beneden. Op een zonovergoten grasveld vinden we het tentenkampje van de Pelgrimkerk. Met knalrode hoofden genieten de meiden net van een welverdiende pauze. De tenten staan, de spullen zijn uitgepakt en het terrein kan worden verkend. Nanda en ik zoeken eerst een beschut plekje op en in de luwte van de bomen spreiden wij onze picknick uit. Het werkoverleg kan beginnen!

Een beetje bijgekomen verlaten we het kampeerterrein en komen we aan op het uitgestrekte festivalterrein. Flevo blijkt een verzamelplaats voor iedereen die werkzaam is in of rondom het jongerenwerk. Ik kom overal bekenden tegen en dat is erg gezellig. We gaan op weg naar de Quench, de jongerentent van het NBG. Deze heeft zijn podium op het water staan. Daar aangekomen zien we Marijke en Willemijn languit op zitzakken op het strand zitten en we schuiven gezellig bij ze aan. Luierend op het strand genieten we van ons eerste optreden bij de Quench van de band ‘Make Up Your Mind’.

Wanneer je maar 1 dagje naar Flevo gaat is de donderdag niet de meest geschikte dag om te gaan. De optredens beginnen pas om 15.00 uur en je hebt dus maar een kort dagje waar voor je geld. Maar na een uitgebreide programmacheck op flevo.nl kwam ik toch op de donderdag uit. De band “Make Up Your Mind’ stond in het voorprogramma van ‘Stellar Kart’ in Tivoli, waar we vorig jaar met een Pelgrimkerkgroepje naar toe zijn gegaan. Na gisteren is ook Nanda fan, ze heeft zelfs een cd gekocht
Maar de allergrootste trekker voor de donderdag was Rebecca St. James, daar moest ik gewoon heen! Na het concert van ‘Make Up Your Mind’ op het strand, hebben we rustig het terrein verder verkend. Om 5 uur was er een optreden van TohoeWabohoe, een christelijk cabaretduo, in de theatertent. Ondanks de hitte zat de tent propvol en bleef  iedereen het hele programma zitten. Ze waren ontwapenend, vindingrijk, scherp, poëtisch en voor herhaling vatbaar!

Ondanks het weeralarm leek het noodweer grotendeels langs Bussloo te waaien. Om 8 uur begon het concert van Rebecca St. James en Nanda en ik hadden een goed plekje op het veld bemachtigd. Tegen het einde van concert werd de lucht af en toe fel verlicht door bliksemschichten. Dat gaf een mooi uitzicht over de waterplas die achter ons lag, maar we voelden ons toch niet helemaal op ons gemak. Toen het dichterbij kwam hebben we Willemijn, die met ons mee terug zou rijden, gebeld dat het tijd werd om te vertrekken. Het was geen pretje om met onweer boven je hoofd, je auto te zoeken in een tot parkeerveld omgedoopt weiland. We waren totaal doorweekt, maar eenmaal in de auto zit je gelukkig veilig. Uit een telefoontje naar de rest van de groep bleek dat zij opgepropt in een tent stonden te schuilen. Alleen de diehardfans van Rebecca zijn dapper op het veld blijven staan.

Nanda en ik hebben genoten van het festival, de muziek, de sfeer en van al die jonge mensen daar. Het is duidelijk dat ook ons groepje het enorm naar hun zin heeft. Flevo is absoluut een aanrader en zowel voor het hele weekend als voor één dag zeker de moeite waard!

19 Augustus 2009 De Bunker

Oktober klinkt nog heel ver weg, zeker met het tropische weer buiten. Toch is het nog maar 7 weken aftellen en dan begint alweer het derde weekend van de Bunker. Afgelopen maandag hebben we het vakantiestof van onze notitieblokken geblazen en enthousiast zitten broeden op nieuwe plannen. Het belooft weer ontzettend gaaf te worden!

Vrijdag 9 en zaterdag 10 oktober vindt De Bunker plaats in onze vertrouwde lokatie in Ijmuiden. Deze data hebben wij al ver voor de vakantie bekend gemaakt bij de Bunkeraars en nieuwe gegadigden, maar het kan nooit kwaad de boel weer even wakker te schudden. Aan mij de schone taak een vlotte uitnodiging te schrijven, de bunker hyves te pimpen èn een mini-intervieuw te houden met onze spreker. Hadden we voorgaande keren 2 sprekers, ditmaal kiezen we voor 1 spreker die de jongeren het hele weekend begeleid. Daarnaast willen we diverse mensen uit Haarlem vragen om hun getuigenis te geven over het werk van de Heilige Geest in hun leven. Zo krijg je naast bijbelstudie ook practische voorbeelden. Je begrijpt het goed, het thema van dit weekend is wederom de Heilige Geest. Uit de evaluatie-enquetes bleek het zeer gewenst het onderwerp te herhalen. We willen dit keer nog dieper toespitsen op 'Ik wil meer van God in mijn leven, hoe werkt dat?'. Is één keer vragen genoeg? Gebeurd er dan direct iets? Waarom 'ervaart' de ene persoon God wel en 'ervaar' ik niks? Boeiende vragen!

Over de spreker verklap ik verder nog niks. Binnenkort ga ik gewapend met een camera een mini-intervieuw afnemen, welke je daarna kunt bekijken op bunkerhaarlem.hyves.nl Naast de spreker, de bijbelstudie en de groepsgesprekken staat er weer veel leuks op het programma. Helaas ziet het er naar uit dat ik dit keer niet het hele weekend aanwezig ben. Ondanks dat ik daar zeer van baal, heeft het wel een goede rede. Ik heb mijn ingeschreven voor een cursus 'voortgezette training Jeugdpastoraat' van JOP. Ongeveer een week van te voren is bekend of er voldoende deelnemers zijn, maar daar gaat JOP wel vanuit gelukkig. In een andere blog zal ik meer vertellen over deze training, voor nu is het voldoende te melden dat deze precies die zaterdag begint waarop ook De Bunker plaats vind. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik probeer om zoveel mogelijk leuke, spannende items van het weekend op de vrijdag avond te krijgen.

Meer algemene info over De Bunker kun je vinden onder Projecten/activiteiten (GIDS) op deze site of op bunkerhaarlem.hyves.nl. Binnenkort worden de uitnodigingen verstuurd, lijkt het je leuk om deel te nemen? Geef je dan snel op, dat kan ook via mij!

14 Augustus 2009 Opstarten voormalig Youth Alpha

Alweer 2 weken zit ik te broeden, te ploegen en te zweten op de planning voor de jeugdcatechese 2009-2010. Jeugdcatechese...wat een ouderwets woord. De afgelopen twee jaar was het bij ons beter bekend als Youth Alpha. Maar omdat we dit jaar die methode niet meer gebruiken moeten we ook op zoek naar een nieuwe naam. We willen een hippe, jonge naam die uitnodigt om naar de jongerenavonden te komen. Het makkelijkste is om de naam van de nieuwe methode te gebruiken, maar dan zit je over een jaar of 2 weer met het probleem een nieuwe naam te zoeken. Bovendien zijn we er nog niet helemaal uit welke methode we gaan gebruiken. Daarnaast hebben beide opties niet echt zeer aantrekkelijke namen. 

In het Pelgrimnieuws van juli/augustus is er een wedstrijd in het leven geroepen om een nieuwe naam te bedenken. Daarop heb ik nul reacties ontvangen. Wel lekker overzichtelijk.   Inmiddels zijn we als team alweer bij elkaar gekomen en dat motiveert, we hebben nu zo'n 8 namen waarvan 3 echte kanshebbers. Het kiezen van een naam en een methode, waar aankomende woensdag een klap op wordt gegeven, is nog maar een peuleschil vergeleken bij de indeling van de avond. Aankomend jaar verwachten wij zo'n 35 jongeren en met 7 man leiding zijn we hiermee letterlijk uit ons 'Upperground-jasje' gegroeid.

Teveel vertellen over dit complexe probleem gaat helaas niet. Er zijn verschillende opties, die elk hun eigen haken en ogen hebben. Zo lang we geen definitieve beslissing hebben genomen is het niet handig om er verder over uit te weiden. Men zou zich onnodig zorgen kunnen maken en teveel raadgevers is ook niet echt handig. Aankomende woensdag komen de jeugdleiders, de dominee en de jeugdouderling bijeeen en zullen we (hopelijk) een definitieve beslissing maken.

Feit is wel dat we afgelopen jaar afscheid hebben moeten nemen van twee waardevolle jeugdleiders. E. heeft vanwege studie en stage amper tijd aankomend jaar om zelf nog enigszins te kunnen leven. En aangezien wij ook graag voor de leuk met haar af willen spreken, lijkt ons dit een wijze beslissing.  M. gaat een DTS doen van 6 maanden in Australie en dat juichen we natuurlijk van harte toe. Beide meiden gaan we dit jaar ontzettend missen en dat blijkt nu al uit de voorbereidingen. Ze hadden zo hun eigen specialiteit en waren zo ingespeeld op de groep, dat het een flink gaatje achterlaat in ons team.  

Gelukkig hebben we wel een nieuw teamlid!! A. heeft de afgelopen jaren zelf Youth Alpha gevolgd en is er klaar voor om als leiding mee te draaien. Haar voornaamste taak wordt het leiden van een klein groepje en de tieners kennende zijn ze daar erg blij mee!

Feit blijft wel dat we nog steeds mensen nodig hebben. Het is een pittige klus, want het vraagt elke woensdagavond van je. Zowel de jeugdavond zelf als de voorbereidingsavond. Als team hechten wij hier veel waarde aan en je hebt elkaar hard nodig gedurende het seizoen. Gelukkig is humor een eigenschap die wij allemaal beschikken, dus saai wordt het zeker niet! Mocht je interesse hebben of iemand weten....Call Me!

Toch heb ik de afgelopen tijd steeds één bijbeltekst die ronddwarrelt in mijn hoofd: 'Als God het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegen de werkers'. Wij kunnen nog zo'n sterk team bijeen brengen, alle benodigde ruimtes en materialen regelen, de perfecte methode uitkiezen...'als God het huis niet bouwt...'. En God bouwt! Kijk maar naar de groei van 24 naar 35 jongeren in 2 jaar tijd, naar de welwillendheid van de kerk om in alles te voorzien wat we nodig hebben, naar de vele jongeren die afgelopen zomer weer 10 dagen van hun vakantie hebben opgeofferd om aan Sonrise mee te doen, aan weer 3 jongeren van buiten de kerk die graag mee willen draaien in ons jeugdprogramma. Hoe lastig het voor ons nu ook lijkt, voor God is geen probleem te groot.

Twee jaar geleden hebben we het Youth Alpha programma opgezet, in vol vertrouwen dat God ons in alles zou voorzien. Hij heeft dat dubbel en dwars waargemaakt! Nu betrapte ik mijzelf erop dat ik ben gaan vertrouwen op de werkers en hun werken. Ik raakte afgelopen weken in paniek bij spoken als: het idee ons 'sterke en goede team' uit elkaar te halen, zonder E. en M. redden we het niet, ik wil/kan niet zonder JM voor een groep spreken, alleen samen staan we sterk als team enz. Gisterenavond kwam de bijbeltekst over de werkers opnieuw voorbij, meerdere keren en ineens landde hij. Wanneer wij niet verder kunnen, gaat God aan de slag. Wanneer wij afhankelijk zijn van Hem, kan de Heilige Geest gaan werken. Ik wil vertrouwen op Hem en niet op mijzelf of op JM of op ons team. Het probleem is van God, als je het simpel zegt. Dat geeft wel rust kan ik je vertellen. Het brengt ook een nieuwe dimensie aan alles, het geeft nieuwe hoop, verwachting en nieuwsgierigheid. Ik voel me lichter, enigszins opgelucht en kijk vol verwachting uit naar welke verrassing Hij in petto heeft.

Wil je met me mee bidden dat God zal bouwen, ons de weg zal wijzen, door ons heen zal spreken, de jongeren zal aanraken. Dat de juiste methode wordt gekozen, de saamhorigheid in de groep bewaart blijft, het team zal groeien in geloof en misschien ook in aantal. En ook dat ik steeds weer mijn hoop en verwachting op Hem zal richten. dat ik de tijd zal nemen om bij Hem tot rust te komen en in alles op Hem leer te vertrouwen! Want ik ben en blijf een mens, en morgen kan alles me ineens weer aanvliegen Dat is vast heel herkenbaar