10 Augustus 2010 Ter overdenking

Het blijft bijzonder dat het thema 'Wachten op God' en 'Luisteren naar God' steeds terug blijft komen. Vanmorgen sloeg ik een bijbels dagboekje open, genaamd 'Kwaliteit', en kreeg het volgende stuk voor ogen dat ik graag met jullie wil delen;

(jes 30: 19-21) "Je hoeft geen tranen meer te storten, want hij zal zich over je ontfermen als je weeklaagt. Hij zal antwoorden zodra hij je hoort. De Heer zal jullie brood geven in de benauwenis en water in de nood. Hij die jullie onderricht gaf zal zich niet langer verbergen. Met eigen ogen zul je je leermeester zien, met eigen oren zul je een stem achter je horen zeggen: Dit is de weg die je moet volgen. Hier moet je rechts. Ga daar naar links."

Bij bidden gaat het niet alleen om wat wij tegen God zeggen, maar ook om wat God tegen ons zegt. Dus moeten we luisteren. Deze dialoog tussen 'God en mij' kreeg ik (de schrijver van dit dagboekstukje) van iemand.

Ik    Ik luister, Heer. (luider)
       Ik luister echt, Heer.
God Nee, dat doe je niet....
Ik    Ja hoor, ik luister wel.
God Nee, je praat...
Ik    Nou, wat moet ik dan doen?
God Luister maar.
Ik    Maar er gebeurt helemaal niks als ik dat doe.
      En ik geloof ook niet dat er wat zal gebeuren.
God Jazeker. Er zal iets gebeuren.
Ik    Waarom is het zo moeilijk? Ik zal het nog eens proberen.
       Ik luister, Heer....(pauze)
God Waarom heb je toch zo'n haast?
Ik    Ik heb geen haast. Tenminste...?
       Ik heb nog van alles te doen en ik heb niet zoveel tijd en...
God valt mij in de rede.
      Je hebt alle tijd van de wereld. Je hebt het niet zo druk als je denkt.
      Je bent bang.
Ik    Bang?
God Bang om alleen te zijn.
      Bang voor herinneringen.
      Bang om te denken.
      Bang om je helemaal te geven.
      Bang voor wat ik zal zeggen.
Ik   Ja, dat is waar, ik ben bang.
     Maar wat kan ik eraan doen?
God Misschien niets. Heb je ooit gevraagd of Ik er wat aan kan doen?
Ik   Wat kunt U er dan aan doen?
God Alles wat nodig is.
Ik    Wie bent U eigenlijk?
God Ik ben degene voor wie je wegloopt. Ga eens rustig zitten. En let er maar eens op wat ik kan doen...

Ga eens vijf minuten rustig zitten met je handen op je knieën, en luister. Er gaan waarschijnlijk honderd dingen door je hoofd heen, maar blijf luisteren. Waarschijnlijk zul je de rustige kalme stem van God in je hart horen.

22 Juli 2010 Hard werken tijdens Sonrise

14 Juli 2010 Rustige Sonrise?

Eigenlijk dacht ik dat ik het deze week rustig zou krijgen, nu de coordinatie van Sonrise in andere handen ligt. Maar niets is minder waar. Juist omdat je tijd vrij hebt in je agenda, pak je nieuwe klussen op of over van mensen. Zo heb ik afgelopen maandag de enquete voor de sporters over de conferentie in elkaar gezet. Na 4 jaar vinden we het tijd om echt eens te polsen wat de sporters vinden van de conferentie. Niet zo zeer van de lokatie, maar wel van de programma inhoud. Komt hetgeen wij aanbieden overeen met hun verwachtingen als ze voor het eerst naar de conferentie gaan. Of hebben we iets gedaan met hun feedback, die we jaarlijks via de teamleiders krijgen. Ik ben benieuwd naar hun reacies op de workshops, de clinics en de diensten. Daarmee kunnen we na de zomer dan aan de slag voor volgend jaar.

Maandagavond heb ik met GIDS-collega Anne een rondje langs drie Sonrisevelden gedaan. Erg leuk om eens andere lokaties te bezoeken! Wat zit er veel verschil tussen zeg. Van een groot ruim grasveld tot een klein sfeervol pleintje midden in een woonwijk. Voor De Bunker (in oktober dit jaar) hebben we op deze velden de bijbehorende voorganger voor de camera geintervieuwd. Daar mag ik nog niet teveel over zeggen, want dan maak ik direct het thema bekend. Naast deze 3 voorgangers hebben we afgelopen zondag na de startdienst al een voorganger voor de camera gehad en deze week staan er nog eens 2 op de agenda. Het filmpje zal als inleiding van het thema aan de deelnemers van De Bunker worden getoond. Natuurlijk hadden we dit filmpje ook na de zomer kunnen maken. Maar nu met Sonrise is de pakkans van de voorgangers een stuk groter, de meesten zijn dagelijks op hun veldje te vinden. Bovendien was het een mooie gelegenheid voor Anne en mij om eens een rondje langs wat velden te doen

Zo omstreeks Sonrise is mijn auto een gevoelige snaar in de strijd die er rondom Sonrise altijd oplaait. Volgens mij is er nog geen jaar geweest waarin ik niet met mijn auto langs de garage ben geweest. Het begint vaak al in de weken voor Sonrise. Zo ook vorige week... al rijdend naar de schouwburg stonk het vreselijk naar bezine. Eerst dacht ik nog dat het van Schiphol kwam, je hebt vaker kerosineluchten hangen daar, maar de stank werd sterker en bleef aanhouden. Het was nog een klein stukje naar de schouwburg en aan mijn auto was niks te zien of te merken. Eenmaal geparkeerd kwam er een fietser aan die mij wees op de stank en dat ik benzine verloor. Een halve tank bezine ben ik onderweg verloren en dat heb ik niet gezien aan de meter! Er zat een aansluiting bij het filter onder de benzinetank los, niet geheel ongevaarlijk. De vriendelijke meneer van de ANWB heeft de aansluiting weer vastgezet. Toch vreemd want hij klikte goed in het systeem, dus hoe kon die aansluiting losgekomen zijn? Misschien door een verstopt filter, daarvoor moest ik naar de garage. Je begrijpt dat ik met mijn neus op de ventilator terug ben gereden om bij het eerste geurtje bezine mijn auto aan de kant te kunnen zetten . Bij de garage hebben ze voor de zekerheid een nieuw filter eronder gezet. Maar ze vonden het toch vreemd, dus moest ik een afspraak maken voor een uitgebreide controle. Konden ze meteen de vakantiecheck doen en een nieuwe distributieriem erin zetten. Dus gisteren stond ik om 8 uur bij de garage, deze is helemaal in Velserbroek. Niet ver met de auto, wel een ramp met de bus als je eigenlijk geen tijd hebt. 

Gisterenavond heb ik voor het eerst als Vos meegedaan in de wijk. Samen met een paar andere vossen hadden we een minithema; er was een verdwaalde reiziger, een stewardes en ik zat voor het huis van JM met een reisbureau. Je kunt alle foto's en verhalen van Sonrise per dag terugkijken op www.sonrisehaarlem.nl (lokatie Haarlem Hoog) of op www.pelgrimkerk.nl en dan onder fotogalerij.

12 Juli 2010 Sonrise Conferentie

Er is niks zo frustrerends als dat je een hele blog hebt zitten typen en dat deze dan vlak voor het einde op wonderlijke wijze deze van je beeldscherm verdwijnt. ???? zo irritant!! Nogmaals een poging...maar wel een stuk sneller en uiteraard minder leuk dan de oorspronkelijke. (plus dit keer tussendoor een paar keer op de site gezet...dus wanneer je deze blog treft met open einde...later op de dag nog eens proberen )

Met ruim 120 jongeren hebben we ons voorbereid op de aankomende Sonrise week tijdens de Sonrise conferentie. Net als voorgaande jaren konden we hiervoor weer terecht in het internaat in Ijmuiden. Een praktische locatie met een grote keuken, eetzaal, gymzaal, recreatiezaal en vele slaapkamers voor 4-6 personen per kamer. Direct naast de school is een middelbare school waarvan we de sportvelden en hun gymzaal mochten huren voor een laag tarief. Natuurlijk zijn er ook wat mitsen en maren met betrekking tot de locatie, zoals de minder luxe douchefaciliteiten, maar die wegen niet op tegen de voordelen. Ijmuiden ligt ook gunstig voor de vele vrijwilligers die ons komen helpen.

Hoewel de keuken groot is en de kok lekker kan koken, is het nogal wat om 120 jongeren + 20 man medewerkers (band, sprekers, teamleden) te eten te geven. Daarom stond er elke dag een vrijwilliger op het rooster om in de keuken te helpen. Als vanouds kwam ook Joëlle helpen, ondanks alle drukte die ze dit jaar heeft als mede-coördinator van Sonrise voor de Pelgrimkerk. De conferentie vind ze te leuk om te missen, dus daar maakte ze wel tijd voor.

Vanwege het warme weer was het noodzakelijk om goed te drinken. Als 'Hoofd Algemene Praktische Zaken' werd mijn takenpakket dan ook uitgebreid met 'hydratatie van de jongeren'. Tussen de bedrijven door sleepte ik literflessen water, ijsjes en kannen limonda naar de sportvelden, gymzalen en workshoplokalen. Gelukkig vond ik steeds weer jongeren bereid om te helpen sjouwen

Na elke maaltijd was er een team aan de beurt om af te wassen. Goed voor de teamspirit en handig voor de organisatie. Aan het einde van de conferentie kreeg elk team nog een extra schoonmaak taak, varieerend van de douches/toiletten tot het vegen van alle gangen. Natuurlijk heb ik de taken eerlijk verdeeld, een team die corvee had gehad na de avondmaaltijd kreeg een respectievelijk makkelijke eindtaak. Een ontbijtafwas is immers een heel stuk minder dat een dinerafwas met alle potten en pannen vandien. Hieronder staat een foto van het team van Haarlem Hoog (pelgrimkerk) tijdens de afwas.

Hoewel het internaat zich tegenover het politiebureau bevindt, vond een of andere lolbroek het grappig om van 5 fietsen de voorband lek te steken. Een paar meiden hebben hun sportclinic opgeofferd om alle banden te plakken. Maar ja...weten hoe je een band moet plakken is iets anders dan het ook daadwerkelijk doen. Matthijs werd er bij gehaald en een bandplakworkshop was het gevolg.

Tijdens de conferentie konden de sporters verschillende sportclinics volgen, zoals voetbal, basketbal en volleybal. Daarnaast werden er workshops aangeboden zoals; 'getuigenis', 'Lesvoorbereiding', 'Pak de jongeren' (hoe maak je contact met ze), 'Drama' en 'Streetdance'. Op woensdag na, vanwege voetbal, was er elke avond een kerkdienst in de Baptistengemeente in Ijmuiden. De kerk bevind zich op een kwartiertje loopafstand van het internaat. De sporters hadden dan ook veel aanspraak en bekijks onderweg, een sliert van 120 jongeren zie je niet zo snel over het hoofd!

Het thema van de conferentie was hetzelfde als tijdens De Bunker begin dit jaar; 'Woorden, Werken, Wonderen'. Elke dienst werd er een W behandeld door een spreker. De reacties waren wisselend, het is ook vrij persoonlijk welke W jou het meeste aanspreekt. Maar er werd naderhand veel over doorgesproken en dat was precies de bedoeling. Aanzetten tot nadenken en discussie!

Doordat ik deze blog nu voor de tweede keer schrijf, zit ik bijna in tijdnood. Om 3 uur begint mijn eerste half uurtje in de gebedsketting voor Sonrise. Daarna vertrek ik richting veld. Ik heb er zin in!

29 Juni 2010 Wachten op God

Soms verwoord een artikel exact het proces waar je inzit, zelfs nog beter dan dat je zelf zou schrijven. Daarom quote ik graag enkele alinea's uit de Visie van 26 juni, over Heilige Luiheid. De titel zelf sprak me al aan met het oog op de vakantie , maar het was het wachten op God dat mij raakte.

Tijdens onze laatste teamavond van Youth Connected hebben we uitgebreid de tijd genomen om te bidden en te luisteren naar God. Zie enkele blogs eerder over de voortgang van het jeugdwerk. Ik werd die avond bepaald bij de tekst uit 1 samuel 13, over Saul die uit ongeduld niet langer wachtte op Samuel om God te offeren maar het offer zelf aanstak. Alsof God wilde zeggen dat we op Hem moeten wachten, hoe lang het ook duurt. Dat we niet ongeduldig moeten zijn en zelf maar plannen moeten gaan maken. Het mooie was dat deze tekst precies een antwoord was op een vraag van een van de andere teamleden. De opluchting was van zijn gezicht te lezen. Altijd fijn als je bevestiging van God ervaart in je groep. Het feit dat precies deze tekst ook in dit artikel terug kwam, bezorgde mij kippenvel en daarom wil ik dit graag met jullie delen. Dit is niet het volledige stuk, maar ik heb een voorwoordje + 3 aansprekende delen uit het stuk gehaald. Mocht je het hele artikel willen hebben, dan kan ik je deze toemailen.

'De stilte ingaan, God zoeken en Zijn 'wet overpeinzen' is goed voor zo ongeveer alles. Het geeft me inzicht in wat echt belangrijk is en wat niet. Het leert mij de juiste keuzes te maken, anderen lief te hebben en het het geeft me de moed eerst Gods koninkrijk te zoeken en voor de rest te wachten op God. 

Kil Ritueel ; Maar daar is moed voor nodig, vond ook Saul. Hij hoort de vijand naderen en hij weet; we gaan eraan. Maar omdat hij Samuel heeft moeten beloven op hem te wachten om het gebruikelijke offer te brengen, mag hij niets doen en ziet hij het halve leger vertrekken. Tot hij het niet langer uithoudt en op eigen houtje het offer brengt "om de Heer mild te stemmen", zoals hij later tegen Samuel zegt. Wat overgave aan de Heer van de hemel en aarde had moeten zijn, werd een kil ritueel waarmee God behandeld werd als een van de vele goden van toen. Het kostte Saul zijn koningsschap (1 samuel 13). Stom! Maar toch...begrijpelijk. 'De Heer mild stemmen' met wat dan ook en ondertussen draven voor ons eigen huis (Haggai 1:9), omdat we niet durven geloven dat God daarvoor zorgt, wie herkent dat niet? "Ik wil geen offers, maar uw hart," zegt de Heer. En dat kan alleen in stilte.

Tijdverspilling ; Wachten lijkt tijsverspilling. Pauze is een luxe die we ons niet kunnen permitteren. "Doe er wat aan!" zegt Marta tegen Jezus., als ze zich een ongeluk rent en Maria maar een beetje zit te zitten. "Nee," zegt Jezus, "daar doe Ik niks aan, want Maria heeft toevallig net het beste deel gekozen en dat neem ik haar niet af." Het beste deel is zitten. Pauze. Wachten. Luisteren. En waarom? Omdat God dán juist zijn werk kan doen. En zeg nou zelf: waarom zou jij het doen, als Hij het wil doen? Wachten is dus zeker geen tijdverspilling!

Want: God handelt voor jou als jij wacht. 'Nog nooit is zoiets gehoord, niet eerder zoiets vernomen. Geen oog zag een god buiten U, Die opkomt voor wie op Hem wacht'(jesaja 64:3)   God versterkt je als je wacht. 'Maar wie hoopt (wacht) op de Heer, krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput' (jesaja 40:31)  God zegent je als je wacht. 'En toch wacht de heer op het ogenblik dat Hij jullie genadig kan zijn; toch zal Hij zich oprichten om zich over jullie te ontfermen. Want de Heer is een God van recht. Gelukkig de mens die op Hem wacht' (jesaja 30:15)'.

28 Juni 2010 van alles..

Sommige klusjes hebben niet de prioriteit, maar moeten wel gedaan worden. Zo ook het verven van het muurtje achter de gootsteen in de Upperground. Niet eens verplicht door de kerkenraad, maar ooit zelf aangeboden omdat ik me ergerde aan de spatten en vlekken. Maar ja, verven is niet echt mijn meest favoriete bezigheid. Al tijden lang bedenk ik excuses, negeer ik het groezelige muurtje en de grote pot latex die er pontificaal voor is gezet door de zaalbeheerder van de kerk. (hoezo hint...?) En op zich lukte het negeren toch al bijna een jaar. Waarom ik dan uitgerekend vandaag deze klus op de agenda heb gezet, is me een raadsel!

De mussen vallen van het dak, tieners genoeg om uit te nodigen voor ijs, strand of andere activiteiten. Er is vast ergens kortsluiting ontstaan in mijn hoofd, want ik betrapte mezelf vandaag toch echt met een kwast in de hand op een wankel trapje in de Upperground. Absurd! Het zal ermee te maken hebben, dat ik het verven combineerde met een afspraak met de dominee. Niet dat hij mee moest verven, hoewel hij het even heeft aangeboden, maar als ik dan toch in de kerk moest zijn.... Uiteindelijk was ik met een half uur klaar en het resultaat mag er zijn. 

De Upperground blijkt trouwens het koelste plekje van de kerk te zijn. Altijd leuk om dit soort nutteloze feitjes te ontdekken.

Vanavond hebben we een personeels-bijeenkomst in de schouwburg over de verhuizing naar ons nieuwe pand na de zomer. Aankomend weekend zijn de laatste dansschool-voorstellingen en daarna gaan we inpakken en opruimen. Half augustus staat de grote verhuizing gepland. Na twee jaar zijn we de tijdelijke tent meer dan zat. Zeker met dit warme weer! Geen airco die de hele tent koel kan houden. Toch hebben we door deze oplossing wel twee jaar lang voorstellingen kunnen bieden aan het theaterpubliek. Het had ook anders kunnen zijn. Om je een indruk te geven van de tent.....

Doordat ik bij de personeelsbijeenkomst moet zijn, mis ik de vervolgafspraak met het moderamen over het jeugdwerk. Dat is het nadeel van twee banen. Jezelf opsplitsen kan nu eenmaal niet. Vanmiddag heb ik nog het een en ander besproken met de dominee en verder weet collega JM precies hoe ik erin sta. Ik weet het namelijk niet! Maar dat heb je al eerder op de blog kunnen lezen. Het wordt wel steeds helderder over welke vraagstukken we eerst moeten bidden en nadenken. Het zijn de grote basisvragen als: Wat is onze visie voor het jeugdwerk? Wat willen we ze meegeven en op welke manier?. Nu kijken we te snel naar de groep tieners zelf en hun wensen en noden lopen ontzettend uiteen. Volgens mij is God met een flinke verandering bezig en ik ben razend nieuwsgierig hoe dit uit gaat pakken!

14 Juni 2010 Jeugdwerk

Vanavond hebben we een belangerijke ontmoeting met het moderamen. Samen met de jeugdouderlingen en mijn collega-jeugdwerker JM hebben we dit gesprek aangevraagd omdat we niet precies weten hoe we verder moeten met het jeugdwerk aankomend jaar. In plaats van enkel hard te werken en praktische oplossingen te bedenken, willen we heel graag God zoeken en zijn leiding vragen. Zo zijn we een aantal jaar geleden ook begonnen met Youth Alpha. Dat was echt op ons hart gelegd. Na 3 jaar hebben we ontdekt dat we een nieuwe weg in moeten slaan, de groep is zo groot en divers en de meeste leiding is rond de 19 jaar. Dat heeft het afgelopen jaar behoorlijk wat gevraagd van JM en mij. Nog een jaar op deze manier werken kan, maar is niet wenselijk. Dat wil niet zeggen dat we het bijltje erbij neer leggen, de passie voor jongeren leeft nog steeds in ons hart. Maar hoe? Met wie? Op welke manier? Zijn er andere wegen?

Gelijk aan onze ontmoeting vindt er een gebedsavond voor het jeugdwerk plaats in de buurt van onze kerk. Dat is niet geheel toevallig. Ik vind het zeer bijzonder om te merken dat er zo veel mensen een groot hart hebben voor het jeugdwerk en het belang van het bidden ervoor inzien. Dat zij vanavond als draagvlak onze bijeenkomst bij God brengen, doet me veel. God is echt bijzonder aan het werk in de Pelgrimkerk!

Gisterenavond hebben we met de jeugd een bijzondere linkz-dienst meegemaakt. Een aantal jongeren hebben voor hen persoonlijk laten bidden. Een jongen van onze jeugdgroep, van huis uit niet gelovig, had zijn zusje meegenomen. Zij was er voor het eerst, maar zo geraakt dat onze jeugdleiders voor haar hebben mogen bidden! Dat raakt niet alleen de jongeren, maar ook ons als leiding van de Pel en van Linkz. God is aan het werk en je voelt het gewoon kriebelen in de lucht. Dat maakt dat wij elke keer weer naar meer verlangen en uitkijken naar wat God van plan is en doet. Zelfs in de kleine dingen van ons leven!

08 Juni 2010 Eo-jongerendag

Afgelopen zaterdag was het de 36e eo-jongerendag en de Pelgrimkerk was goed vertegenwoordigd! Met wat vriendjes, vriendinnetjes, neefjes en nichtjes meegerekend kwamen we op 30 jongeren uit. Omdat we elk jaar samenreizen met de Petrakerk en Nehemia, hadden we dit jaar een grotere bus besteld. Ook de Goede Herderkerk sloot zich bij ons aan en dat maakte de bus compleet. Stiekem dromen we al van een dubbeldekkerbus voor 90 personen voor volgend jaar

Om half 11 vertrokken we vanaf de Pel om dit jaar op tijd aan te komen voor de opening. Deze hebben we afgelopen jaren steeds gemist vanwege de files. Helaas kwamen we, met het Gelredome recht voor ons neus!, vast te staan voor de ingang van het terrein. Het parkeren was weer een enorme drukte. Bussen en auto's reden gewoon door elkaar heen. Nadat we samen afgeteld hadden voor de wederom gemiste opening, vonden we het toch erg sneu dat ze in de bus op het terrein vast zaten. Toen we even stilstonden op een veilige hoek hebben we de deuren opengegooid. Snel alle jongeren de bus uitgeladen en samen met de chauffeur heb ik toen een plekje voor de bus gezocht.

We hebben weer hele leuke bands gehoord, zoals Leeland, Hillsong en Newworldson (heerlijke jazzy-muziek dus daar heb ik direct een cd van gekocht!!). Bij Hawk Nelson ben ik naar buiten gevlucht...de volumeknop stond zo hard! Uiteraard hadden de tieners er geen last van. Het zal wel aan de leeftijd liggen Het was behoorlijk warm weer die dag en tijdens de pauze zochten we dan ook snel de schaduw op. Onder een boom, midden op de stoep hebben we heerlijk gegeten. De ellenlange rijen van vorig jaar nog in ons geheugen, hadden we zelf lekkere broodjes, beleg en drinken meegenomen. Gelukkig bleek het dit jaar stukken beter geregeld te zijn met extra eetkraampjes, maar alsnog konden die niet op tegen een broodjes geitenkaas met rucula

Op de terugweg hadden we wat hinder van de koude airco, maar toen we die uitzette bleek het toillet (na een dag in de brandende zon) een zeer onaangename geur te verspreiden. jek. Kou is beter dan stank, kan ik je nu uit ervaring vertellen!

De tienerdienst van de zondag hadden we laten vervallen. Geen jongere die na zo'n lange dag op tijd zijn bed uit wil komen. We waren dan ook pas om 23.45 uur weer bij de Pelgrimkerk. Om 12 uur die zondag, waren we toch met 6 man in de kerk. Een tiener had een presentatie voorbereid van zijn reis naar Israel. Door middel van foto's en bijbelteksten vertelde hij wat ze daar elk jaar doen, waarom ze naar Israel gaan en waar hij dat land zo bijzonder vindt. Het is zo leuk om te merken en horen dat God werkelijk leeft in het leven een tiener. Dat hij er bewust mee bezig is, er overnadenkt en het in praktijk brengt. Dan ben ik God zo dankbaar voor dit werk en dat ik dit mag horen en zien!

31 Mei 2010 Geslaagd!

Ik ben GESLAAGD!! Ook al is het voor een kleine cursus jongerenpastoraat....ik mag toch zeggen dat ik geslaagd ben. Na 7 maanden van leren, lezen en gesprekken oefenen heb ik afgelopen zaterdag een getuigschrift gekregen voor het voltooien van de cursus. We moesten allemaal een presentatie geven van 7 minuten waarin we vertelden wat we geleerd hadden, wat de curus betekende voor het pastoraat en hoe we nu verder gingen.

Tijdens het Youth Connected weekend deden we een spel waarin ik ineens moest denken aan deze cusus. Dat was het! Dit spel had alle info in zich van het hetgeen ik geleerd had. Ik heb dus afgelopen vrijdag de hele groep in een knoop gelegd Ze moesten in een kring gaan staan en de handen uitstrekken. Zo dicht mogelijk naar elkaar toe lopen en dan handen vastpakken. Niet 2 van de overbuurvrouw/man, maar 2 verschillende. Daarna zaten ze dus in de knoop en de uitdaging was om weer een kring te vormen, zonder de handen los te laten. Dat lukte! Maar wel met communicatie, goed naar de ander luisteren en ruimte geven. Tijdens het YC-weekend hebben we met 30 man deze knoop gedaan.....die kregen we niet altijd los. De ene keer waren er twee kringen, de andere keer lukte het helemaal niet. Ook dat kan tijdens pastoraat....meerdere knoopjes of niet te ontwarren.

Communicatie en luisteren zijn voor mij twee speerpunten die ik geleerd heb ik het pastoraat. Maar ook dat een jongere soms zo in de knoop kan zitten, dat jij hem/haar niet kunt helpen. Of dat je merkt dat het heel dichtbij komt en jij ook in de knoop raakt.

Het spel, de uitleg en de presentatie werden goed bevonden en ik kreeg positieve feedback. Jammer dat de cursus is afgelopen. Maar het geeft ook weer tijd voor nieuwe dingen!

26 Mei 2010 Lekker druk!

Aanstaande zaterdag is het mijn laatste studiedag voor de cursus jongerenpastoraat. Als examen moet ik een presentatie houden van wat ik gedurende het jaar geleerd heb. En wel in 7 minuten precies. Anders redden we het niet met zoveel cursisten! Ik ben zeer benieuwd naar de presentaties van mijn medecursisten. Zelf heb ik al geruime tijd een idee van wat ik ga doen. Door middel van een spel wil ik uitleggen wat pastoraat precies is, wat erbij komt kijken en waar je tegenaan kunt lopen. 'Een spel?' hoor ik je denken? Ja, een spel! Want een presentatie op de beamer is verboden. Pastoraat met kinderen en tieners vraagt om creativiteit, dus verzin maar een werkvorm om je presentatie mee te houden. Een pittige uitdaging kan ik je vertellen. Het spel wat ik ga laten doen, heb ik op het weekend met mijn tieners gedaan. Een chaos werd het! Maar het bracht wel precies wat ik wilde vertellen Laat ik eerst mijn presentatie daar maar houden, voor ik er hier verder over vertel.

Deze weken zijn JM en ik druk bezig met evaluatiegesprekken met onze teamleden van Youth Connected. Dat zijn leuke en intensieve gesprekken, waarin we de tijd nemen om met de jongeren te kijken naar hun wensen, talenten en taken die ze hebben gedaan het afgelopen jaar. Erg leerzaam! Dinsdag 1 juni komen we met het hele team bijeen om de invulling voor het nieuwe seizoen te bespreken. Aangezien er nog geen concrete plannen zijn, geeft dat veel vrijheid om te dromen en te brainstormen. Wat zou je willen als alles mogelijk was? Wat zijn je wensen voor het jeugdwerk? Wat is je visie? Hoe zie je jouw rol? Echt heel leuk om zo elkaars ideeen te horen!

Hoewel het een tijd rustig was, is het nu een drukke periode voor mij bij de schouwburg. De functioneringsgesprekken met alle cateringmedewerkers komen er weer aan, alleen deze week al moet ik 4 keer werken 's avonds en dat gaat nog wel even door. Ook leuke dingen als de personeelsdag, een avondhoofden-uitje en een rondleiding in het nieuwe pand bezetten mijn agenda.  Er zijn ergere dingen

Het Sonrise-project loopt ontzettend goed voor de Pelgrimkerk. Het team heeft alles strak in handen en ik ben blij dat ik dit jaar als vrijwilliger mag deelnemen. Ondanks dat ik de coordinerende rol voor dit project uit handen heb gegeven, ben ik zo nog wel een beetje betrokken bij het project. De voorbereidings-conferentie behoort nog wel tot mijn taken. De praktische planning, inschrijvingen en programma-handhaving behoren tot mijn werkzaamheden. 4 dagen lang lekker praktisch aan de slag met ontzettend veel leuke jongeren! Ik heb er nu al zin in

Bijzonder is dat ik morgen een gesprek heb met een coordinator van een andere wijk. Zij neemt dit jaar het project over van iemand en was op zoek naar een draaiboek voor Sonrise. Via google kwam ze op mijn website en zodoende mag ik haar morgen van tips voorzien en mijn ervaringen delen. Leuk he?

De Bunker staat pas in oktober gepland, maar we zijn nu alweer aan de slag met de voorbereidingen. Het thema hebben we, nu nog een spreker en een pakkende PR. Een teamlid vertrekt, dus moeten we ook op zoek naar een nieuwe collega. Mocht je nog iemand weten.....!

Volgende week zaterdag is de eo-jongerendag. In plaats van dat de kaartjse per post worden verstuurd, krijg iedereen ze nu per mail. Hoewel een tiener leeft via internet...zijn ze bar slecht met hun mail. HIER SPREEKT ERVARING! Ik houd mijn hart dus vast, want dikke kans dat velen hun kaartje niet uit geprint hebben. Gelukkig heb ik kopie-tickets in mijn mail ontvangen en heb ik de eer om 29 tickets uit te printen. Haha, het houdt je van de straat dit soort acties